«تفاح دشتی» یک ترکیب وصفی و نام قدیمی در منابع طب سنتی و گیاهشناسی است که به نوعی میوه وحشی اشاره دارد و در متون کهن معادل «زعرور» یا «تفاح بری» دانسته شده است. این واژه به درخت یا میوهای گفته میشود که در مناطق کوهستانی، دشتی و نواحی سنگلاخی به صورت خودرو رشد میکند و برخلاف سیب باغی، حالت وحشی و طبیعی دارد. در منابع قدیمی آمده است که این گیاه در نواحی مانند موصل و مناطق کوهستانی میروید و به دلیل ویژگیهای خاص محیطی، میوهای کوچک و مقاوم تولید میکند. از نظر کاربرد سنتی، میوه آن گاهی پس از کوبیدن با نمک یا به شکل خاصی مصرف میشده است. «تفاح دشتی» در طب سنتی به عنوان گیاهی دارویی نیز شناخته شده و در برخی متون، خواص درمانی برای آن ذکر شده است. این واژه در حقیقت به یک نوع سیب وحشی یا مشابه آن اشاره دارد که در طبیعت به صورت خودرو رشد میکند. در برخی منابع، آن را با نامهای دیگری مانند «کندس» یا «علف خرس» نیز معرفی کردهاند که همگی به یک گیاه مشابه اشاره دارند. کاربرد این اصطلاح بیشتر در متون قدیمی پزشکی و گیاهشناسی اسلامی دیده میشود و در زبان امروزی رایج نیست. بنابراین، «تفاح دشتی» به میوهای وحشی و کوهستانی شبیه سیب گفته میشود که در طبیعت به صورت خودرو رشد میکند و در طب سنتی نیز شناخته شده است.
تفاح دشتی
لغت نامه دهخدا
تفاح دشتی. [ ت ُف ْ فا ح ِ دَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) در ترجمه صیدنه آرد: تفاح دشتی زعرور بود و اطیوس گوید تفاح نوعی است از پودنه و منبت آن در نواحی موصل است و نبات او در کوهها و سنگستان باشد. او را بدست بمالند و نمک بر او ریزند و بخورند و اهل موصل او را تفاح بری گویند.... و رجوع به تفاح بری شود.
