لغت نامه دهخدا
تبتیت. [ ت َ ] ( ع مص ) توشه دادن کسی را. || نیک بریدن چیزی را. || بَت یعنی طیلسان دادن کسی را. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). و منه حدیث علی رضی اﷲ عنه لقنبر: تبتهم؛ ای اعطهم بالبتوت. ( منتهی الارب ). رجوع به تبتت شود.
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟