بخصاء

لغت نامه دهخدا

بخصاء. [ ب َ ] ( ع ص ) زنی که در چشم خانه وی گوشت پاره ای رسته باشد. ج،بُخْص. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به بخص و ابخص شود.