ابوعمرو ابن حاجب

[ویکی فقه] اِبْن ِحاجِب، ابوعمرو جمال الدین عثمان بن عمر (۵۷۰ -۲۶ شوال ۶۴۶ق / ۱۱۷۴-۱۱ فوریه ۱۲۴۹م )، نحوی و فقیه مالکی بود.
خاندان وی احتمالاً از کردان ساکن دونه (قریه ای در همدان ) بودند و نسبت های دوینی و روینی که به وی داده شده، ظاهراً تصحیف دونی است. پدرش که مردی سپاهی بود به عنوان حاجب در دستگاه امیر عزالدین موسک صلاحی خدمت می کرد.
تولد
ابن حاجب در اسنا، شهری در منطقه صعید مصر، دیده به جهان گشود.
تحصیلات
او در قاهره به فرا گرفتن قرآن پرداخت و سپس فقه مالکی آموخت. ابن حاجب قرائات هفتگانه را نزد ابوالجود غیاث بن فارس لخمی، التیسیر و الشاطبیه را نزد شاطبی، و نیز قرائات مختلف را به طرق المُبهج سبط خیاط (د ۵۴۱ق /۱۱۴۶م ) نزد شهاب غزنوی خواند. او فقه را از ابومنصور ابیاری و همچنین ابوالحسین بن جبیر و شفا را نزد امام شاذلی آموخت. همچنین نزد شاطبی و ابن البناء و ابوالقاسم بوصیری و اسماعیل بن یاسین و دیگران ادب عربی و حدیث فرا گرفت.
چگونگی آموزش او در نحو و استادان وی
...