لغت نامه دهخدا
مستوصد. [ م ُ ت َص ِ ] ( ع ص ) وصیدة و حظیرة سازنده در کوه. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیصاد شود.
مستوصد. [ م ُ ت َص ِ ] ( ع ص ) وصیدة و حظیرة سازنده در کوه. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیصاد شود.