اعظاظ

لغت نامه دهخدا

اعظاظ. [ اِ ] ( ع مص ) صاحب عِظاظ گردانیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ): اعظه اﷲ؛ صاحب عظاظ گرداند خدا او را. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).