استصحاب منجز

[ویکی فقه] استصحاب منجِّز به استصحاب مفیدِ تنجّز تکلیف بر مکلَّف اطلاق می شود.
استحصاب منجز، استصحابی است که نتیجه اجرای آن، تنجز و قطعی شدن تکلیف مشکوک بر مکلف می باشد.
اصل منجز
اصل منجز اصلی است که اجرای آن سبب تنجز و قطعی شدن تکلیف بر مکلف می گردد؛ یعنی تکلیف به صورت قطعی متوجه او شده و برای او فعلیت می یابد، به گونه ای که دیگر عذری برای ترک آن ندارد؛ به بیان دیگر، انجام آن باعث ثواب و ترک آن باعث عقاب می گردد؛ برای مثال، کسی که نمی داند برای نماز وضو گرفته است یا نه، با استصحاب عدم وضو، گرفتن وضو بر او منجز می گردد.