استحاثه
لغت نامه دهخدا
( استحاثة ) استحاثة. [ اِ ت ِ ث َ ] ( ع مص ) استحاثه ارض؛ زیر و بالا کردن زمین و جستن آنچه در آن است. ( منتهی الارب ). تیله کنی. اِحاثه. بیرون آوردن. مستحاثات که در ترجمه کلمه فسیل بتازگی معمول است مشتق از همین مصدر است.
جمله سازی با استحاثه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در برخی متون فقهی و حقوقی قدیمی، بحث درباره استحاثه بر انجام عمل یا ترغیب به ارتکاب خطای خاص مورد توجه عالمان و پژوهشگران قرار گرفته است.
💡 تلاشهای مداوم او برای استحاثه و برانگیختن هیجان در میان هواداران، باعث شد تا استادیوم مملو از فریادهای تشویقکننده و شور و شوق فراوان گردد.
💡 قانونگذار باید مراقب باشد که اقدامات او منجر به استحاثه و تشویق شهروندان به نقض مقررات جاری و بینظمی در سطح گسترده در جامعه نشود.