ابن ابی عذیبه

[ویکی فقه] ابن ابی عذیبه مورخ، ادیب، راوی و فقیه شافعی که در بیت المقدس به دنیا آمد.
اِبْن ِ اَبی عُذَیبه، شهاب الدین احمد بن محمد بن عمر مقدسی، مورخ، ادیب، راوی و فقیه شافعی (۸۱۹ -۸۵۶ق /۱۴۱۶-۱۴۵۲م )، که در بیت المقدس به دنیا آمد و در همان شهر بزرگ شد. 
ابوالیمن مجیرالدین حنبلی، الانس الجلیل بتاریخ القدس و الخلیل، ج۲، ص۱۸۴، بیروت، ۱۹۷۳م.
ابن ابی عذیبه از گروهی چون عماد بن شرف و عز عبدالسلام قدسی و جز آنان دانش آموخت و مدتی برای آموختن منهاج، بهجة و الفیة ملازمت ابوالعباس قدسی را داشت و نزد او بدیع و جز آن را خواند و در شهر خویش از قبابی، عائشة حنبلیه، شموس بن مصری، صفدی حنفی، عریانی مغربی، ابن جزری، ابن محمره، ابن حامد و در غزه از ناصری ایاسی استماع کرد.در ۸۳۴ق /۱۴۳۱م به حج رفت و مجاور شد و با گروهی در مکه و مدینه دیدار کرد.پس به قاره رفت و در آنجا «جزء ابی الجهم » را در شوال ۸۳۷ نزد ابن حجر خواند و از شرف سبکی دانش آموخت و از زین زرکشی، محب بن نصرالله و ناصرالدین فاقوسی نیز استماع کرد.در شام با تقی بن قاضی شهبه دیدار کرد و از او مدد خواست و از تاریخ و تراجم او سود برد.
اجازه
گویا ابن قاضی شهبه نخستین کسی بود که به ابن ابی عذیبه در کتابت و تاریخ و جرح و تعدیل و تصنیف اجازت داد و او را حافظ بلاد خواند و گفت: من به اجازتی که از حافظ شهاب بن حجی سعید بن مسیب دارم به تو اجازه می دهم - و ابن حجی خود از عماد بن کثیر و تقی بن رافع و آنان از ذهبی و برزالی اجازه داشتند - و نیز از ابن ناصر الدین استفاده برد.نخستین سماع وی به ظن ّ قوی در ۸۳۰ق بوده است.او از برهان حلبی با اجازه از طریق مکاتبه روایت می کرد، 
عبدالرحمان سخاوی، الضوء اللامع لاهل القرن التاسع، ج۲، ص۱۶۲، قاهره، ۱۳۵۴ق.