بجیرمی. [ ب ُ ج َ رِ ] ( اِخ ) سلیمان بن محمدبن عمر بجیرمی فقیه مصری، در سال 1131 هَ. ق. در بجیرم از قرای غربی مصر بدنیا آمد و در خردی به قاهره رفت و درالازهر درس خواند و تدریس کرد. کتاب او: التجرید لنفع البعید در 4 جلد است که شرحی است بر منهج در فقه شافعی. در مصطبه نزدیک بجیرم بسال 1221 هَ. ق. درگذشت. ( از قاموس الاعلام ترکی ج 1 ص 391 ). کتاب دیگر او تحفةالحبیب علی شرح الحطیب است. ( از معجم المطبوعات ).
[ویکی فقه] بُجَیرِمی، سلیمان بن محمد بن عمر (۱۱۳۱-۱۲۲۱ق /۱۷۱۹- ۱۸۰۶م )، فقیه شافعی مصر بود.
گویا نسب وی به شیخ جمعه زیدی از احفاد محمد بن حنفیه می رسیده است. او در روستای بجیرم در غرب مصر متولد شد و در خردسالی به قاهره رفت. خویشاوندش موسی بجیرمی او را پروراند و به وی قرآن آموخت تا برای طلب علم بایسته گشت.
← اساتید
(۱) سلیمان بجیرمی، التجرید لنفع العبید، بیروت، ۱۴۱۵ق /۱۹۹۵م. (۲) سلیمان بجیرمی، تحفة الحبیب، بیروت، ۱۴۱۷ق /۱۹۹۶م. (۳) عبدالرزاق بیطار، حلیة البشر، به کوشش محمد بهجت بیطار، دمشق، ۱۳۸۲ق /۱۹۶۳م. (۴) عبدالرحمان جبرتی، عجائب الا¸ثار، به کوشش حسن محمد جوهر و دیگران، قاهره، ۱۳۸۶ق /۱۹۶۶م. (۵) محمد عبدالمنعم خفاجی، الازهر فی الف عام، بیروت، عالم الکتب. (۶) ابوبکر دمیاطی، اعانة الطالبین، بیروت، دار الفکر. (۷) عبدالحمید شروانی، حواشی، بیروت، دار الفکر. (۸) محمد مرادی، سلک الدرر، بیروت، ۱۴۰۸ق /۱۹۸۸م. (۹) محمد نووی جاوی، نهایة الزین، بیروت، دارالفکر.
