استعاره مجرده
دانشنامه آزاد فارسی
اِستعارۀ مُجَرّده
(یا: استعارۀ تجریدیه) نوعی استعاره که فقط صفات و ملایمات مستعارٌله بدان یاد شود؛ مانند: از شورشِ آه من همه شب/بادام تو دوش ناغنوده (خاقانی). در این بیت، «بادام» استعاره از «چشم» است و لفظ «غنوده» از ملایمات «چشم».
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] استعاره مجرده، ذکر امور متناسب با مستعارله در استعاره را می گویند.
«استعاره مجرده» یا « استعاره تجریدیه » این است که پس از استعاره، صفات یا کلامی آورده شود که فقط با مستعارله سازگار باشد. آیه: (... فاذاقها الله لباس الجوع والخوف...). در این جا « لباس » برای « جوع » استعاره شده، پس با چیزی متناسب مستعارله یعنی با «اذاقه» مقرون شده است. و اگر قصد ترشیح داشت، می فرمود: «فکساها لباس الجوع»؛ اما تجرید در این جا شیواتر است؛ زیرا لفظ «اذاقه» نشان دهنده درد درونی است.
عناوین مرتبط
استعاره مرشحه؛ استعاره مطلقه.
جمله سازی با استعاره مجرده
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 نویسنده در این بخش از کتاب، با استفاده از یک استعاره مجرده، مفهوم پیچیده عشق را بدون استفاده از اشیا ملموس توصیف کرده است.
💡 تحلیل دقیق متن نشان میدهد که شاعر با بهکارگیری استعاره مجرده، توانسته است احساسات درونی را برای خواننده بسیار ملموستر جلوه دهد.
💡 در جلسات نقد ادبی، اساتید بر این باور بودند که استفاده زیاد از استعاره مجرده میتواند باعث گنگ شدن معنای اصلی متن شود.