عبدالرحمان بن عروه غفاری

[ویکی فقه] عبدالرحمان بن عروه غفاری یکی از شهدای کربلا است.
او را عبدالرحمان بن عروه غفاری و عزرة و عَزْوَده نیز گفته اند.
حضور در کربلا
عبدالرحمان، از بزرگان و شجاعان بانفوذ کوفه بود. جدّش، حرّاق به حمایت از امام علی علیه السلام در جنگ های آن حضرت شرکت کرد.. آن گاه که در روز عاشورا بیشتر یاران سیّدالشهدا علیه السلام به شهادت رسیدند، او و برادرش، عبدالله به محضر امام حسین علیه السلام آمده و گفتند: ای ابوعبدالله! دشمن ما را محاصره کرده، دوست داریم مقابل تو بجنگیم و جان خویش را فدا سازیم. امام حسین علیه السلام به آنها خوش آمد گفت و اجازه میدان داد. عبدالرحمن، پس از عمرو بن قرظه انصاری. یا عمرو بن جناده و به قولی یحیی بن سلیم مازنی وارد میدان شد. او بیست و به قولی ۴۲ تن از دشمن را در دو نوبت به هلاکت رساند؛ و سرانجام در جنگ تن به تن به فیض شهادت نایل گشت.
رجز عبدالرحمان
وی در حال مبارزه چنین رجز می خواند:قَدْ عَلِمَتْ حَقّا بنو غِفارٍ • وخِنْدَفٌ بعد بنی نِزارلَنَضْرِبَنَّ مَعْشَر الفُجّارِ • بِکُلِّ عَضْبٍ صارمٍ بَتّاریا قوم ذو ذوا عن بنی الاحرار • بالمَشْرَفی والقَنا الخَطّارِ بنو غفار و خِنْدَف و بنی نزار به حقّ می دانند که با هر شمشیر برّان گروه بدکاران را می زنیم. ای قوم! با -شمشیر- مشرفی و نیزه جنبنده از فرزندان آزادگان دفاع کنید.
زیارتنامه عبدالرحمان
...