تعایر
لغت نامه دهخدا
تعایر. [ ت َ ی ُ ] ( ع مص ) یکدیگر را عیب کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تقبیح کردن و منسوب به ننگ نمودن یکدیگر را و در الاساس بمعنی تعاتب آمده است. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به تعاتب شود.
تعایر. [ ت َ ی ُ ] ( ع مص ) یکدیگر را عیب کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تقبیح کردن و منسوب به ننگ نمودن یکدیگر را و در الاساس بمعنی تعاتب آمده است. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به تعاتب شود.