لغت نامه دهخدا
بعثط. [ ب ُ ث ُ ] ( ع اِ ) بعثوط. ناف وادی و میانه آن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). ناف و میانه بیابان. ( مؤید الفضلاء ). و رجوع به بعثوط شود. || دُبُر یا دبر با ذکر و خایه. ج، بعاثط. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). دبر یا دبر با آلت و بیضه. ج، بعاثط. ( ناظم الاطباء ).
- ابن بعثط؛ ماهر و داننده ٔچیزی، یقال: هو ابن بعثطها. و فی حدیث معاویه: قیل له اخبرنا عن نسبک فی قریش. قال: انا ابن بعثطها، یرید انه واسطة قریش و من سرة بطائحها. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). ماهر و داننده ٔچیزی. ( آنندراج ).
