کادیه
لغت نامه دهخدا
( کادیة ) کادیة. [ ی َ ] ( ع ص ) کادِئة. زمین که گیاهش به درنگ بیاید. ( آنندراج ). زمینی که گیاهش دیر برآید. ( ناظم الاطباء ). ارض ٌ کادیة؛ زمینی که گیاهش به درنگ برآمده باشد. ( منتهی الارب ). نیز رجوع به کادئه شود. || ( اِ ) سختی روزگار. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
جمله سازی با کادیه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در متون حقوقی قدیمی، کادیه مسئول رسیدگی به دعاوی و اجرای احکام عدالت در میان مردم بود و اعتبار بسیار بالایی در جامعه داشت.
💡 قاضی کادیه با دقت تمام مدارک ارائه شده توسط خواهان را بررسی کرد تا بتواند بر اساس قوانین موجود، حکم عادلانهای صادر نماید.
💡 بر اساس اسناد تاریخی، کادیه در آن دوران نقش مهمی در حفظ نظم اجتماعی و حل اختلافات بین قبایل و گروههای مختلف ایفا میکرد.