وجوب تعبدی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] وجوب مشروط به قصد قربت هنگام امتثال را وجوب تعبدی گویند.
وجوب تعبدی، مقابل وجوب توصلی، و به معنای وجوبی است که تحقق یافتن آن بر انجام آن با قصد قربت متوقف می باشد، مانند: وجوب نماز و روزه، که قصد قربت در سقوط آن معتبر است و اگر مکلف آن را بدون قصد قربت به جا آورد از عهده وی ساقط نمی شود.در کتاب «الاصول العامة للفقه المقارن» آمده است:«و هو ما توقف تحقق ملاکه علی الاتیان به بقصد القربة و أمثلته کل ما انتظم فی قسم العبادات من کتب الفقه کالصوم و الصلاة و الحج و غیرها».
جمله سازی با وجوب تعبدی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در مباحث اصولی، وجوب تعبدی به تکلیفی اشاره دارد که عقل دلیل بر آن نمی‌آورد و صرفاً به دلیل دستور شرعی واجب شده است.
💡 بسیاری از احکام مربوط به جزئیات نماز دارای ماهیت وجوب تعبدی هستند که ما باید بدون پرسیدن دلیل عقلی، آن‌ها را به جا آوریم.
💡 تفاوت میان وجوب تعبدی و وجوب عقلی در این است که در نوع اول، پذیرش حکم منوط به تسلیم محض در برابر امر الهی است.
