لغت نامه دهخدا
هاشم خطیب. [ ش ِم ِ خ َ ] ( اِخ ) ابن احمدبن عبدالواحدبن هاشم الاسدی، مکنی به ابوطاهر. اهل حلب، خطیبی بلیغ و واعظ و ادیب بود. اصلش از رقه و در سال 496 هَ. ق. در حلب به دنیا آمد. شغل خطبه خوانی حلب به وی واگذار گردید. محمدبن نصر القیسرانی این بیت را درباره او گفته است:
شرح المنبر صدراً لتلقیک رحیباً
اتری ضم خطیباً منک ام ضمخ طیبا.
وی آثاری از خود به یادگار گذاشته از آنجمله: کتاب «التنبیه علی اللحن الخفی » و کتاب «مناجاة العارفین » و دیوان «خطب » و کتاب «افراد ابی عمروبن العلا». در سال 577 هَ. ق. در حلب وفات یافت. ( از اعلام زرکلی چ 2 ج 9 ).
