لغت نامه دهخدا
میناث. ( ع ص ) مئناث. ( آنندراج ). صورتی از مئناث. ج، مآنیث. ( مهذب الاسماء ). رجوع به مئناث و مهذب الاسماء شود: و توفی ابنه ابوعلی فی شهور سنة تسع و عشرین و خمسمائة و کان میناثاً. ( تاریخ بیهق چ بهمنیار ص 197 ).
میناث. ( ع ص ) مئناث. ( آنندراج ). صورتی از مئناث. ج، مآنیث. ( مهذب الاسماء ). رجوع به مئناث و مهذب الاسماء شود: و توفی ابنه ابوعلی فی شهور سنة تسع و عشرین و خمسمائة و کان میناثاً. ( تاریخ بیهق چ بهمنیار ص 197 ).