لغت نامه دهخدا
موکر. [ ک ُ ] ( فرانسوی، اِ ) ( اصطلاح گیاه شناسی ) کفکها که در مجاورت هوا بر سطح غذا پدید آید. موکور. رجوع به موکور شود.
موکر. [ ک ُ ] ( فرانسوی، اِ ) ( اصطلاح گیاه شناسی ) کفکها که در مجاورت هوا بر سطح غذا پدید آید. موکور. رجوع به موکور شود.
( اسم ) کفک. یا موکرها. کفکها.
کفکها که در مجاورت هوا بر سطح غذا پدید آید ٠