لغت نامه دهخدا
موچکدان. [ چ َ ] ( اِ مرکب ) جای موچک. ظرف که در آن موچک نهند. در عبارت ذیل از تذکرةالملوک ( کتابی که درباره آداب و رسوم و مشاغل و تشکیلات دربار صفوی است ) در شرح شغل فراش باشی و مشعلدارباشی این کلمه مرکب از «موچک » و «دان »، پسوند ظرف و مکان، به صورت اسم مرکب آمده است، اما معنی آن روشن نیست: در ذکر تحویلات او [ مشعلدارباشی ] است، و تحویلات او بدین موجب است: قالی و قالیچه... سریش، فانوس، موچکدان، لندره دوز... ( تذکرةالملوک چ دبیرسیاقی ص 31 ).
