لغت نامه دهخدا
منتکب. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) آنکه بر دوش می اندازد تیردان و یا کمان را. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از ذیل اقرب الموارد ). || آنکه در رنج و سختی می افتد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). رجوع به انتکاب شود.
منتکب. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) آنکه بر دوش می اندازد تیردان و یا کمان را. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از ذیل اقرب الموارد ). || آنکه در رنج و سختی می افتد. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). رجوع به انتکاب شود.