منتعظ

لغت نامه دهخدا

منتعظ. [ م ُ ت َ ع ِ ] ( ع ص ) ماده باز و فراز کننده کس از غایت آزمندی فحل. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از ذیل اقرب الموارد ). آزمند فحل. ( ناظم الاطباء ). رجوع به انتعاظ شود.