لغت نامه دهخدا
مقتب. [ م ُ ت ِ ] ( ع ص ) بر پشت شتر قتب نهنده، و قِتب خویگیر را گویند که زیر پالان بر پشت شتر نهند. ( آنندراج ). آنکه پالان بر پشت شتر می نهد. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به اِقتاب شود. || آنکه سوگند غلیظ می خورد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اقتاب شود.
