لغت نامه دهخدا
مستوبی ٔ. [ م ُ ت َ ب ِءْ ] ( ع ص ) وبارسیده و مرگامرگی ناک یابنده جای را. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیباء شود.
مستوبی ٔ. [ م ُ ت َ ب ِءْ ] ( ع ص ) وبارسیده و مرگامرگی ناک یابنده جای را. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیباء شود.