لغت نامه دهخدا
مستلب. [ م ُ ت َ ل ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استلاب. رباینده. ( از منتهی الارب ). مختلس. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استلاب شود. || در اصطلاح فقهی، آنکه مالی را از محل غیر حِرز آشکارا می رباید و فرار می کند بدون آنکه محارب باشد. مجازات مستلب تعزیر است.
مستلب. [ م ُ ت َ ل َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از استلاب. ربوده شده. رجوع به استلاب شود.
