لغت نامه دهخدا
مستشلی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استشلاء. خواننده کسی را برای رهائی دادن از تنگی و دشواری یا از هلاکت. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || خلاص کننده و رهاکننده کسی را. || خشمگین و غضبناک. ( اقرب الموارد ). رجوع به استشلاء شود.
