مراشقه
لغت نامه دهخدا
( مراشقة ) مراشقة. [ م ُ ش َق َ ] ( ع مص ) با هم و برابر رفتن. ( منتهی الارب ). مسایره. ( از اقرب الموارد ): راشقه مقصده؛ سایره الیه؛ باراه فی المسیر، رشق کل صاحبه فتراشقوا. ( متن اللغة ).
فرهنگ فارسی
با هم و برابر رفتن
جمله سازی با مراشقه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در اساطیر و داستانهای حماسی کهن، مهارت در فنون مراشقه و پرتاب نیزه یکی از ویژگیهای اصلی قهرمانان و جنگجویان بزرگ در میدانهای نبرد بود.
💡 تمرینات سخت و مداوم در زمینه مراشقه و تیراندازی، برای سربازان در دوران باستان جهت افزایش دقت و سرعت در مبارزات دفاعی بسیار حیاتی بود.
💡 کتابهای تاریخی با جزئیات بسیار زیادی به توصیف فنون مراشقه و نحوه استفاده از سلاحهای پرتابی در جنگهای بزرگ میان امپراتوریهای مختلف پرداختهاند.