لغت نامه دهخدا
متماتر. [ م ُ ت َ ت ِ ] ( ع ص ) با هم کشنده. ( آنندراج )( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). مشغول به کشیدن این طرف و آن طرف. ( ناظم الاطباء ). || آتش که پی در پی فروریزد از آتش زنه. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). اخگرهایی که از آتش، اینجا و آنجا پرد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تماتر شود.
