لغت نامه دهخدا
غدفل. [ غ ِ دَ ] ( ع ص ) ج، غدافِل. تأنیث آن غدفلة.مرد بلندبالا. || قوی جثه تمام اندام. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). غِدفن. ( منتهی الارب ). رجوع به غدفن شود. || زندگانی فراخ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || جامه کهنه، و منه المثل: «غرّنی بُرداک من غدافِلی »؛ قاله رجل سأل رجلاً ان یکسوه فوعده فألقی خلقانه فلم یکسُه ُ. ( منتهی الارب ).
