لغت نامه دهخدا
علی بای اول. [ ع َ ی ِ اَوْ وَ ] ( اِخ ) ابن حسین بن علی ترکی،مکنّی به ابوالحسن. بای ( امیر ) تونس. وی در سال 1124 هَ. ق. در تونس متولد شد و به تحصیل فقه و حدیث روی آورد و در سال 1172 هَ. ق. پس از مرگ برادرش «محمدبای » با وی بیعت شد. و او با فرانسویها از در جنگ درآمد و در سال 1184 هَ. ق. با آنها صلح کرد. در سال 1185 هَ. ق. سلطان مصطفی خان عثمانی را در جنگ با روسیه کمک کرد. وی در سنین پیری کار خود را به فرزندش «حمودةبای » واگذاشت و در سال 1196 هَ. ق. درگذشت.( از الاعلام زرکلی بنقل از دائرةالبستانی ج 7 ص 54 ).