صافد

لغت نامه دهخدا

صافد. [ ف ِ ] ( ع ص ) آنکه هر دو پای او دربند باشد و منه نهی عن صلوةالصافد؛ هوان یقرن بین قدمیه کأنهما فی قید. ( منتهی الارب ).