لغت نامه دهخدا
سعدالدین جوینی. [ س َ دُدْ دی ن ِ ج ُ وِ ] ( اِخ ) محمدبن حسن بن محمدبن حموة او راست: سجنجل الارواح و محبوب الاولیاء. بسال 650 وفات یافت. این رباعی از اوست:
دل وقت سماع ره بدلدار برد
جانرا بسراپرده اسرار برد
این نغمه چو مرکبی است مر روح ترا
بردارد و خوش بعالم یار برد.( از معجم الفصحاء ج 1 ص 244 ).رجوع به ریاض العارفین ص 83 شود.
