لغت نامه دهخدا
سرخابیه. [ س ُ بی ی َ ] ( اِخ ) یا خشبیه. اصحاب سرخاب طبری از فرق زیدیه که به کمک مختاربن ابی عبید ثقفی خروج کردند و چون سلاحی جز چوب ( خشب ) نداشتند به این اسم خوانده شده اند. و بعضی گفته اند که چون ایشان چوبه داری را که زیدبن علی بر آن آویخته شده حفظ کرده بودند به این اسم خوانده شده اند. رجوع به خشبیه و مفاتیح العلوم ص 21 و بحارالانوار ج 11 ص 228 و منهاج ج 1 ص 8 و خاندان نوبختی ص 255 شود.
