لغت نامه دهخدا
( داهفة ) داهفة. [ هَِ ف َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی مؤنث از مصدر دهف، به معنی سخت گرفتن: داهفة من الناس؛ مرد مسافر دور از اهل. ( منتهی الارب ). داهفةمن الابل؛ شتر مانده از درازی سفر. ( منتهی الارب ).
( داهفة ) داهفة. [ هَِ ف َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی مؤنث از مصدر دهف، به معنی سخت گرفتن: داهفة من الناس؛ مرد مسافر دور از اهل. ( منتهی الارب ). داهفةمن الابل؛ شتر مانده از درازی سفر. ( منتهی الارب ).