لغت نامه دهخدا
تنقث. [ ت َ ن َق ْ ق ُ ] ( ع مص ) دلداری کردن و مهربانی نمودن، یقال: تنقث المراءة؛ اذا استمالها و استعطفها. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || شتافتن، یقال: خرج و یتنقث. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). || تعهد ضیعة. ( از اقرب الموارد ).
