لغت نامه دهخدا
تنحیه. [ ت َ ی َ ] ( ع مص ) دور کردن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). زایل نمودن چیزی را و دور کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). یقال: نح الدمع عن خدک. ( اقرب الموارد ). زایل نمودن و یکسو نمودن. ( منتهی الارب در ذیل «ن ح و» ). ( ناظم الاطباء ). رجوع به تنحی شود.
