لغت نامه دهخدا
بغبور. [ ب ُ ]( ع اِ ) سنگی که برای بت بر آن قربانی ذبح کنند. ( ازمنتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || لقب پادشاه چین. ( منتهی الارب ). رجوع به بغپور شود.
بغبور. [ ب َ ] ( معرب، اِ ) معرب بغپور. فغفور. رجوع به بغپور و فغفور شود.
