لغت نامه دهخدا
بادنجیر. [ دَ ] ( اِ مرکب ) نوعی از درخت انجیر است که پیش از همه درختان انجیر دهد و انجیر آن کاواک است و حلاوتی چندان ندارد. حکیم خاقانی گفته:
گه ز ناپاکی ز بادنجیر بید انگیختند
گه ز خودرائی ز بیدانجیر عرعر ساختند.( از انجمن آرا ).رجوع به بادانجیر شود.