لغت نامه دهخدا
اشتیخنی. [ اِ خ َ ] ( اِخ ) ابواللیث نصربن فتح بن احمد اشتیخنی. از ابوعیسی محمدبن عیسی ترمذی و ابوموسی عمران بن ادریس خثعمی و دیگران روایت کرده است و ابونصر ملاحمی از وی روایت دارد. ( از انساب سمعانی برگ 38 «ب » ).
اشتیخنی. [ اِ خ َ] ( اِخ ) ابوبکر محمدبن مت اشتیخنی. از فقیهان شافعی بود و حدیث نیز میکرد. وی در غره رجب سال 388 هَ.ق. درگذشت. رجوع به انساب سمعانی برگ 38 الف شود.
