لغت نامه دهخدا
استنکال. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) عقوبت کردن: شیخ جلیل احمدبن الحسن بهرات رسید و روعت حکم و هیبت امر او ظلم را دست بربست و رایت ظلمه نگونسار کرد، هر آنچه در ایام هرج و مرج از دخل و خرج اندوخته بودند و باختذال و استنکال فراهم آورده، از ایشان بستد بلطف و عنف. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 365 و 366 ).
