ارتهاء
لغت نامه دهخدا
ارتهاء. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) آمیخته شدن. || رهیه ساختن. [ و رهیه طعامی است ]. || شوریده رأی گردیدن. ( منتهی الارب ).
ارتهاء. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) آمیخته شدن. || رهیه ساختن. [ و رهیه طعامی است ]. || شوریده رأی گردیدن. ( منتهی الارب ).