گرد گون
لغت نامه دهخدا
گردگون. [ گ َ ] ( ص مرکب )اغبر. برنگ گرد. گردآلود: بنگ سیاه باشد و سرخ و سپید و گردگون. ( الابنیه عن حقایق الادویه ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - برنگ گرد و غبار اغبر: بنگ سیاه باشد و سرخ و سپید و گردگون.
جمله سازی با گرد گون
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آن دختر جوان با آن چهرهی گرد گون و لبخند درخشانش، مانند ماه در شب تاریک میدرخشید و توجه همه را به خود جلب میکرد.
💡 شاعر در اشعار خود بارها از زیبایی آن محبوب گرد گون و چشمهای نافذش یاد کرده است تا احساسات عمیق خود را ابراز کند.
💡 با آن صورت گرد گون و چشمانی که از شادی برق میزد، او در میان جمعیت به قدری متمایز بود که نمیشد نادیدهاش گرفت.