لغت نامه دهخدا
گدازشگر. [ گ ُ زِ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه گدازد هر چیزی را. ریخته گر:
تقدیر پی کاهش اجزای وجودش
اکسیر فنا داد گدازشگر غم را.عرفی ( از آنندراج ).
گدازشگر
فرهنگ عمید
کسی که چیزی را ذوب کند، ریخته گر.
گدازشگر. [ گ ُ زِ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه گدازد هر چیزی را. ریخته گر:
تقدیر پی کاهش اجزای وجودش
اکسیر فنا داد گدازشگر غم را.عرفی ( از آنندراج ).
کسی که چیزی را ذوب کند، ریخته گر.
