لغت نامه دهخدا
کشال. [ ک ِ ] ( اِ ) پیوندگاه ران بشکم از جانب انسی. ملتقای شکم و ران از طرف انسی تن. ملتقای شکم و ران از طرف انسی تن. گوی بدرازا که میان بالای ران زیر شکم است از پیش. پیوندگاه پای به تنه. نورد میان شکم و ران. ( یادداشت مؤلف ). کش. کشاله. رجوع به کش شود.