لغت نامه دهخدا
کرعان. [ ک ِ ] ( ع اِ ) ج ِ کُراع، بمعنی پشته دراز و بیرون آمده از زمین سنگلاخ سوخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
کرعان. [ ک ِ ] ( ع اِ ) ج ِ کُراع، بمعنی پشته دراز و بیرون آمده از زمین سنگلاخ سوخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).