کاروزنگی

«کاروزنگی» نام درختی گرمسیری و میوه‌دار است که در جنوب ایران، به‌ویژه در استان‌های هرمزگان، بلوچستان، بوشهر و جزایر کیش و قشم رشد می‌کند و در برخی مناطق به آن «لوز» هم گفته می‌شود. این درخت بومی جنوب آسیا از جمله هند و بنگلادش و همچنین مناطق گینه نو و شمال استرالیا است و در ایران ارتفاع آن معمولاً بین ۵ تا ۸ متر دیده می‌شود. ویژگی ظاهری «کاروزنگی» شامل رشد شاخه‌ها به صورت طبقات مدور و افقی از تنه است که نمایی شبیه به چتر چند طبقه به درخت می‌دهد و باعث زیبایی آن می‌شود. به دلیل سایه‌دار بودن و ظاهر زیبا، این درخت در مناطق شهری جنوب ایران و کشورهای محل رویش به عنوان درخت زینتی کاشته می‌شود. چوب این درخت محکم، سرخرنگ و در مقابل آب بسیار مقاوم است، و برگ‌های پهن و بزرگ آن در فصل پاییز رنگ‌های زیبایی پیدا کرده و می‌ریزند. میوه «کاروزنگی» لوزی شکل، بزرگ و خوراکی است؛ ابتدا سبزرنگ و کال است و سپس به رنگ قرمز مایل به قهوه‌ای درمی‌آید. مغز آن نرم، شیرین و کمی ترش است و حاوی مواد مغذی، ویتامین‌ها و حدود ۱۶ درصد روغن است. از برگ‌ها و پوست درخت در طب سنتی کشورهای مختلف استفاده می‌شود؛ به عنوان مثال، در تایوان برای درمان بیماری‌های کبد و در سورینام برای درمان اسهال از برگ‌های آن بهره می‌برند.