کاربرد بیعت
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بیعت، بستن پیمان وفاداری و اطاعت با پیامبر، امام، حاکم یا خلیفه می باشد.
این واژه عربی از ریشه ب ی ع است به معنای، دست دادن، دست فشردن، دست راست خود را به دست راست دیگری زدن برای ایجاب عقد بیع.
کاربرد بیعت پیش از اسلام
در میان عرب رسم بود که هنگام خرید و فروش برای منجّز و قطعی ساختن عقد بیع و تأکید بر التزام خود به مفاد آن، خریدار و فروشنده دست راستِ خود را با ضربه به دست راستِ طرف دیگر می زد؛ این کار را «بَیْعَت» یا «صَفْقه» می گفتند و با وقوع آن، معامله انجام یافته تلقّی می شد. همچنین برای این که افراد جماعت یا قبیله ای با حاکم یا رئیس قبیله جهت اطاعت و فرمانبری از وی پیمان بندند، عمل دست دادن (مصافحه) معمول بود؛ و به سبب مشابهت آن با عملِ بیعت در عقد بیع، این کار نیز بیعت نام گرفت.
معنای اصطلاحی بیعت
براین اساس، بسیاری از محقّقان معنای اصطلاحی بیعت را در متون و منابع اسلامی، نهادن دست راست در دست راست کسی به نشانه پذیرش اطاعت یا ریاست وی دانسته اند.
معنای شایع بیعت
...
جمله سازی با کاربرد بیعت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در تاریخ اسلام، کاربرد بیعت به عنوان یکی از اصلیترین روشهای مشروعیت بخشیدن به حاکمیت و ایجاد پیمان وفاداری میان مردم و رهبر جامعه شناخته میشد.
💡 تحلیلگران سیاسی معتقدند که کاربرد بیعت در ساختارهای سنتی حکومتی، نقش مهمی در حفظ ثبات و جلوگیری از شورشهای داخلی در دورانهای مختلف تاریخی ایفا کرده است.
💡 بررسی دقیق کاربرد بیعت در متون کلاسیک نشان میدهد که این عمل فراتر از یک تشریفات ساده، یک قرارداد اجتماعی و سیاسی بسیار عمیق بوده است.