لغت نامه دهخدا
چشمه خور. [ چ َ / چ ِ م َ / م ِ ی ِ خوَرْ / خُر ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آفتاب. ( ناظم الاطباء ). قرص خورشید. خورشید:
بفسرد چون نمک ز چشمه خور
چشمه خور ز آذر تیغش.خاقانی.نور گیتی فروز چشمه خور
زشت باشد بچشم موشک کور.سعدی.بگفت آنچه دانست و شایسته گفت
بگل چشمه خور نشاید نهفت.سعدی.رجوع به چشمه ٔخورشید شود.