پهلنگ
لغت نامه دهخدا
پهلنگ. [ پ ُ ل ِ ] ( اِخ ) نام طائفه قدیم ساکن ناحیه وسطای هند. رجوع به ماللهند بیرونی ص 150 شود.
جمله سازی با پهلنگ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آن مرد پهلنگ با جثه بزرگ و قدرت بدنی فوقالعاده خود، توانست در میان جمعیت انبوه، راه را برای عبور از مسیرهای تنگ و دشوار باز کند.
💡 در داستانهای شعبدهبازی و قدیمی، همیشه شخصیتی پهلنگ وجود داشت که با شجاعت و قدرت خود از مردم بیگناه در برابر دشمنان ظالم محافظت میکرد.
💡 او که به عنوان یک پهلنگ مشهور در محله شناخته میشد، همیشه در مراسمهای محلی و مسابقات سنتی با مهارتهای جالب خود مورد تحسین قرار میگرفت.