واژه «پرمودن» در زبان فارسی قدیم به معنای فرمودن، دستور دادن یا امر کردن به کار میرفته و در واقع بیانکننده صدور فرمان یا توصیه از سوی فردی صاحب اختیار یا مقام بالاتر است. این واژه از نظر دستوری به صورت مصدر متعدی به کار میرود و نشان میدهد که عمل گفتن یا دستور دادن متوجه دیگری است و مخاطبی برای انجام آن وجود دارد. در کاربردهای ادبی و تاریخی، «پرمودن» بیشتر در متون رسمی، درباری و یا نوشتههای کهن دیده میشود و معمولاً برای احترام به مقام گوینده نیز به کار میرفته است. این واژه حالتی مؤدبانه و فاخر دارد و به جای فعلهای سادهتر مانند «گفتن» یا «دستور دادن» استفاده میشده تا لحن متن رسمیتر و ادبیتر شود. در متون قدیمی فارسی، پادشاهان، بزرگان و شخصیتهای مهم هنگام بیان فرمانهای خود با واژه «پرمودن» توصیف میشدند تا جایگاه و اقتدار آنان بهتر نشان داده شود. از نظر معنایی، این واژه کاملاً با مفهوم «امر کردن» و «فرمان دادن» هماهنگ است، اما بار ادبی و احترامآمیز بیشتری دارد. در برخی متون، «پرمودن» برای بیان توصیه یا درخواست مؤکد نیز به کار رفته و تنها محدود به دستورهای رسمی نبوده است. این واژه امروزه در زبان گفتاری رایج نیست و بیشتر در متون ادبی، تاریخی و سبکهای کهن زبان فارسی دیده میشود. به طور کلی، این کلمه واژهای قدیمی با معنای دستور دادن یا فرمودن است که در زبان فارسی کلاسیک برای بیان احترام، اقتدار و رسمیت در گفتار به کار میرفته است.
پرمودن
لغت نامه دهخدا
پرمودن. [ پ َ دَ ] ( مص ) فرمودن. و رجوع به فرمودن شود.
فرهنگ معین
(پَ دَ ) (مص م. ) فرمودن.
فرهنگ عمید
= فرمودن
ویکی واژه
فرمودن.